W 1472 roku, podczas grabieży zdobytej Volterry, żołnierz z wojsk florenckich cisnął o mur katedry cyborium z Hostiami. Hostie uniosły się w powietrze, jaśniejąc światłem.

W 1472 roku Volterra, po długotrwałych walkach, została zdobyta przez wojska, które z ramienia Florencji prowadził Federico da Montefeltro, i złupiona. W czasie grabieży jeden z żołnierzy florenckich wszedł do katedry i od razu skierował się ku tabernakulum. Wyjął z niego cyborium z konsekrowanymi Hostiami.

Ledwie wyszedł ze świątyni, ogarnęła go gwałtowna nienawiść do Chrystusa obecnego w Eucharystii. W przypływie gniewu cisnął naczyniem o jedną z zewnętrznych ścian kościoła. Wtedy wszystkie Hostie uniosły się w górę, jakby niosła je niewidzialna siła, i poszybowały w powietrzu, promieniejąc światłem. Żołnierz w przerażeniu padł na ziemię i skruszony zaczął płakać.

O wydarzeniu zachowało się wiele świadectw. Najważniejszym z nich jest pisemna relacja brata Biagia Lisciego, który na własne oczy widział, co się stało. Pamięć o cudzie przechowuje katedra w Volterrze, a plansza ukazuje też inne świątynie miasta, m.in. kościół św. Franciszka, oraz panoramę starej Volterry na toskańskim wzgórzu.