Polski szlachcic, który zmarł w wieku siedemnastu lat jako jezuicki nowicjusz w Rzymie. Gdy ciężko zachorował w Wiedniu, według przekazu Komunię przynieśli mu aniołowie, którym towarzyszyła św. Barbara.

Stanisław urodził się w 1550 roku w Rostkowie na Mazowszu, w zamożnej rodzinie szlacheckiej. W 1564 roku razem ze starszym bratem Pawłem i opiekunem wyjechał do Wiednia, do kolegium prowadzonego przez jezuitów. Polubił zarówno naukę, jak i uporządkowany rytm życia szkoły i już wtedy zaczął myśleć o życiu zakonnym.

Wkrótce jezuici musieli zamknąć kolegium, a bracia wraz z nauczycielem zamieszkali w domu pewnego szlachcica-luteranina. Stanisław nie zmienił swojego pobożnego trybu życia, choć brat, opiekun i gospodarz krytykowali go i naciskali, by z niego zrezygnował. Znosił to cierpliwie, a nocami modlił się za tych, którzy mu dokuczali.

Pod koniec 1565 roku ciężko zachorował i był przekonany, że umrze. Gospodarz nie chciał wpuścić do domu katolickiego kapłana z Wiatykiem. Stanisław należał jednak do bractwa św. Barbary, którego członkowie prosili patronkę o łaskę przyjęcia Komunii w godzinie śmierci, i mocno ufał, że ją otrzyma. Pewnej nocy obudził czuwającego przy nim opiekuna i powiedział, że widzi św. Barbarę z dwoma aniołami, którzy niosą mu Najświętszy Sakrament. Według przekazu aniołowie pochylili się nad chorym i udzielili mu Komunii, a on spokojnie i radośnie ułożył się z powrotem na posłaniu.

Kilka dni później, ku zdumieniu domowników, wstał z łóżka zdrowy. Chciał osobiście podziękować Bogu i coraz mocniej pragnął zostać zakonnikiem. Ponieważ rodzina nie godziła się na jego wstąpienie do jezuitów, w 1567 roku potajemnie opuścił Wiedeń i pieszo dotarł najpierw do św. Piotra Kanizjusza w Niemczech, a potem do Rzymu, gdzie do zakonu przyjął go generał, św. Franciszek Borgiasz.

W rzymskim nowicjacie przy kościele św. Andrzeja na Kwirynale przeżył niespełna dziesięć miesięcy. Zmarł 15 sierpnia 1568 roku, w uroczystość Wniebowzięcia – o śmierć w tym dniu prosił wcześniej Maryję. Jego grób znajduje się w tym samym kościele. Kanonizowany w 1726 roku, jest jednym z patronów Polski i patronem młodzieży.