Brat św. Ambrożego z Mediolanu. Zanim przyjął chrzest, przeżył katastrofę statku: zawiązał na szyi chustę z konsekrowaną Hostią, rzucił się w morze i ocalał.

Historię Satyra znamy z pierwszej ręki. Opisał ją jego brat, św. Ambroży, biskup Mediolanu, w mowie pogrzebowej „O śmierci brata Satyra”. Satyr był człowiekiem świeckim, oddanym towarzyszem Ambrożego i opiekunem rodzinnego majątku, dzięki czemu biskup mógł w pełni poświęcić się Kościołowi.

Zanim Satyr ukończył przygotowanie do chrześcijańskiego wtajemniczenia – chrztu i pierwszej Komunii – wyruszył w podróż morską. Statek uderzył o skały i zaczął tonąć. Wśród pasażerów byli chrześcijanie, którzy wieźli ze sobą konsekrowane Hostie. Satyr poprosił o jedną z nich, zawinął ją w chustę i zawiązał sobie na szyi, a potem skoczył do wody.

Uchwycił się deski oderwanej od rozbitego statku i dotarł do brzegu. Gdy przekonał się, że wszyscy ocaleli, nie myślał o utraconym dobytku, lecz od razu poszedł do kościoła, by podziękować Bogu. Był pewien, że wyratowała go moc Chrystusa obecnego w Sakramencie, który miał przy sobie. Wdzięczność uważał za obowiązek ważniejszy od wszystkich innych – i tym bardziej zapragnął przyjąć Eucharystię już nie na szyi, lecz w sercu.

Wkrótce potem został ochrzczony. Zmarł w Mediolanie, prawdopodobnie około 378 roku. Ambroży pochował go w bazylice, która dziś nosi imię św. Ambrożego, obok grobu męczennika św. Wiktora. Pamięć o nim przetrwała w Mediolanie także w kościele Santa Maria presso San Satiro, słynnym z iluzjonistycznej absydy Bramantego.