Włoski kapłan, współzałożyciel zakonu, w którym bracia na zmianę trwali na adoracji Najświętszego Sakramentu. Po jego śmierci na sercu odczytano słowa psalmu: „Gorliwość o dom Twój pożera mnie”.

Franciszek Caracciolo, na chrzcie Askaniusz, urodził się w 1563 roku w Villa Santa Maria w Abruzji, w rodzinie arystokratycznej. Jako młody człowiek zapadł na ciężką chorobę skóry przypominającą trąd. Wyzdrowienie uznał za łaskę, poświęcił się Bogu i w Neapolu przyjął święcenia kapłańskie. Tam razem z Janem Augustynem Adorno założył w 1588 roku nową wspólnotę – kleryków regularnych mniejszych.

Najbardziej charakterystycznym rysem zgromadzenia stała się nieustanna adoracja: zakonnicy na zmianę, dniem i nocą, trwali przed Najświętszym Sakramentem. Sam Franciszek spędzał na modlitwie długie nocne godziny, często leżąc krzyżem na posadzce kościoła. Do tego dochodziła wyczerpująca praca duszpasterska.

Zmarł w czerwcu 1608 roku w Agnone w regionie Molise, po nagłej i krótkiej chorobie. Miał zaledwie czterdzieści cztery lata, ale był wyniszczony trudami. Postanowiono przewieźć jego ciało do Neapolu i tam je pochować, dlatego – zgodnie z ówczesnym zwyczajem – trzeba było wyjąć narządy wewnętrzne.

Obecni ze zdumieniem zobaczyli, że serce zmarłego ma żywą, czerwoną barwę i wypływa z niego świeża krew, choć panował wielki upał. Jeszcze większe poruszenie wywołało odkrycie, że na sercu widnieją wyryte słowa Psalmu 69: „Zelus domus tuae comedit me” – „Gorliwość o dom Twój pożera mnie”. Ewangelia według św. Jana odnosi ten werset do Jezusa oczyszczającego świątynię; dobrze streszczał on także życie Franciszka.

Serce umieszczono w naczyniu i ukryto w kościele Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Agnone; od czterech stuleci jego dokładne miejsce pozostaje nieznane. Papież Pius VII ogłosił Franciszka świętym w 1807 roku.