Apoftegmaty Ojców Pustyni przekazują historię mnicha ze Sketis, który uważał Eucharystię jedynie za symbol. Podczas Mszy ujrzał na ołtarzu chłopca i krew wlewaną do kielicha – i uwierzył.

Wśród „Apoftegmatów Ojców Pustyni” – zbioru powiedzeń i budujących historii z życia pierwszych mnichów i ascetów – znajduje się jeden z najstarszych opisów cudu eucharystycznego. Przekazał go abba Daniel z Faranu, powołując się na opowieść abby Arseniusza. Dotyczy ona mnicha ze Sketis, człowieka bardzo pracowitego, lecz słabo ugruntowanego w wierze.

Z niewiedzy twierdził on, że chleb, który przyjmują w Komunii, nie jest naprawdę Ciałem Chrystusa, a jedynie jego znakiem. Usłyszało to dwóch starszych mnichów. Znając jego dobroć, uznali, że nie mówi tego ze złej woli, i postanowili z nim porozmawiać. Wyjaśnili, że Kościół wierzy, iż chleb jest Ciałem, a kielich zawiera Krew Chrystusa, nie zaś same symbole. Starzec odparł jednak, że nie zmieni zdania, dopóki czegoś nie zobaczy. Bracia obiecali przez cały tydzień modlić się za niego, ufni, że Bóg objawi mu prawdę.

W niedzielę wszyscy trzej przyszli do kościoła i usiedli obok siebie, starzec pośrodku. W czasie konsekracji ujrzeli na ołtarzu, w miejscu chleba, małego chłopca. Gdy kapłan wyciągnął rękę, by łamać chleb, z nieba zstąpił anioł z mieczem, przebił dziecko i zebrał jego krew do kielicha, a gdy kapłan dzielił chleb na cząstki, anioł dzielił także ciało chłopca. Kiedy podeszli do Komunii, wątpiący mnich otrzymał kawałek krwawiącego ciała.

Przerażony, zawołał, że wierzy, iż chleb jest Ciałem, a kielich – Krwią Pana. W tej samej chwili to, co trzymał w dłoni, znów przybrało postać chleba, a on przyjął Komunię, dziękując Bogu. Sketis, czyli dzisiejsze Wadi an-Natrun, było jednym z wielkich ośrodków egipskiego monastycyzmu – obok pustelni związanych ze św. Antonim Wielkim i św. Pawłem Pustelnikiem, których klasztory istnieją do dziś.