W 1772 roku z kościoła św. Piotra w Patierno pod Neapolem skradziono Hostie. Po miesiącu odnaleziono je nietknięte pod stertą nawozu – miejsce wskazały tajemnicze światła i gołąb.

W 1772 roku do kościoła św. Piotra w Patierno – miejscowości, która dziś jest jedną z dzielnic Neapolu – dostało się dwóch złodziei. Ich tożsamości nigdy nie ustalono. Łupem sprawców padły konsekrowane Hostie, które następnie ukryto pod stertą nawozu.

Po mniej więcej miesiącu Hostie się odnalazły. Na trop naprowadziły ludzi niezwykłe znaki: nad miejscem, w którym je zakopano, pojawiały się zagadkowe światła i ukazywał się gołąb. Choć przez cały ten czas leżały w nawozie, Hostie były w nienaruszonym stanie. Miejsce znalezienia upamiętnia dziś okazały pomnik z tablicami, na którym widnieje inskrypcja z datą 28 stycznia 1772 roku.

Pochodzenie odnalezionych Hostii potwierdzono w prosty, a zarazem przekonujący sposób: ich obwód i wielkość dokładnie odpowiadały żelaznej formie, w której wypiekano komunikanty dla kościoła św. Piotra. Sprawę przez dwa lata, od 1772 do 1774 roku, badał proces diecezjalny, którego przebieg w sprawozdaniach opisał wikariusz generalny Onorati. Cud szczegółowo przedstawił w swoich pismach również św. Alfons Maria de Liguori, żyjący w tym samym czasie.

Pamięć o tych wydarzeniach przetrwała w Patierno do dziś. Kard. Corrado Ursi, arcybiskup Neapolu, ustanowił kościół św. Piotra diecezjalnym sanktuarium eucharystycznym. Zachował się także relikwiarz związany z cudem, a scenę odnalezienia Hostii utrwaliła dawna rycina.