W Wielkim Poście 1374 roku w Middelburgu Hostia przyjęta przez sługę, który od lat żył w grzechu, zamieniła się w jego ustach w krwawiące ciało. Część relikwii przechowują augustianie w Lowanium.

W Middelburgu mieszkała zamożna kobieta, znana z głębokiej wiary. Dbała o to, by zarówno jej bliscy, jak i służba dobrze przygotowywali się duchowo do świąt. Tak było również w Wielkim Poście 1374 roku. Od kilku dni pracował w jej domu nowy sługa, Jan, który od wielu lat nie był u spowiedzi i prowadził rozwiązłe życie.

Gospodyni zaprosiła wszystkich domowników na Mszę, a Jan nie odważył się odmówić, by jej nie zawieść. Gdy przyszła jego kolej, podszedł do ołtarza po Komunię. Gdy tylko Hostia znalazła się na jego języku, stała się krwawiącym ciałem. Jan natychmiast wyjął ją z ust, a krew skapywała na płótno okrywające balustradę przed ołtarzem. Kapłan od razu pojął, co zaszło, i ze czcią złożył cudowną Hostię w puszce, a potem w tabernakulum.

Skruszony Jan wyznał wobec wszystkich swój grzech. Od tej pory prowadził przykładne życie i aż do śmierci odznaczał się szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu. O wydarzeniu powiadomiono władze kościelne i miejskie, a arcybiskup po starannym dochodzeniu zezwolił na oddawanie czci relikwii.

Część cudownej Hostii przechowują do dziś augustianie w Lowanium. Cud przedstawia też obraz w kościele św. Jakuba w Lowanium.