Francuska wieśniaczka z Drôme, od młodości sparaliżowana. Według licznych świadków przez dziesięciolecia nie przyjmowała żadnego pokarmu poza Komunią i co tydzień przeżywała Mękę Chrystusa.

Marta Robin przyszła na świat 13 marca 1902 roku w Châteauneuf-de-Galaure w departamencie Drôme, w rodzinie rolników, i całe życie spędziła w rodzinnym domu. Od 1928 roku ciężka choroba neurologiczna prawie całkowicie ją unieruchomiła. Z czasem straciła zdolność przełykania, a choroba oczu sprawiła, że musiała przebywać niemal w zupełnej ciemności.

Jej ojciec duchowy, o. Georges Finet, zaświadczył, że już w 1925 roku ofiarowała się Bogu jako ofiara miłości. Na początku października 1930 roku otrzymała stygmaty. Odtąd w każdy czwartek przeżywała na nowo modlitwę Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, a w piątek Jego Mękę; ekstaza trwała nieraz do poniedziałku lub wtorku. Świadkowie zgodnie podawali, że od tego czasu nie jadła i nie piła – jedynym pokarmem, jaki przyjmowała, była Komunia Święta.

Marta przyjmowała cierpienie z miłości do Chrystusa i ofiarowała je za grzeszników, a szczególnie za kapłanów. W czasie jednej z ekstaz miała usłyszeć prośbę, by oddała za nich wszystko, co przeżywa – także samotność i odosobnienie, na które była skazana.

Wśród setek ludzi, którzy przychodzili do jej pokoju, był filozof Jean Guitton. Zostawił wiele świadectw o tej prostej kobiecie ze wsi, która przez lata nie jadła i nie piła, żywiąc się tylko Eucharystią, i co piątek przeżywała Mękę. Uważał ją za jedną z najbardziej zagadkowych postaci swojej epoki – a zarazem za kogoś, o kim mimo ery mediów mało kto słyszał.

Razem z o. Finetem zapoczątkowała Ogniska Miłości (Foyers de Charité) – wspólnoty prowadzące rekolekcje, które działają dziś w wielu krajach. Zmarła w 1981 roku w rodzinnym domu. Jej proces beatyfikacyjny trwa: plansza nazywa ją Sługą Bożą, a w 2014 roku papież Franciszek uznał heroiczność jej cnót. Uznanie cnót nie jest jednak orzeczeniem o nadzwyczajnych zjawiskach, o których mówią świadkowie.