W 1412 roku złodziej ukradł w Poederlee puszkę z pięcioma Hostiami i ukrył je w polu. Gdy przed egzekucją wskazał to miejsce, Hostie znaleziono nienaruszone, jaśniejące i ułożone w kształt krzyża.

W 1412 roku do Herentals przybył Jan van Langerstede, który jeździł po Europie, okradając kościoły z cennych sprzętów liturgicznych, by potem je sprzedawać. Już następnego dnia wybrał się do pobliskiej wsi Poederlee i zabrał z tamtejszego kościoła kielich oraz puszkę z pięcioma konsekrowanymi Hostiami.

W drodze powrotnej, w miejscu zwanym „De Hegge”, czyli „żywopłot”, poczuł, że jakaś niewytłumaczalna siła nie pozwala mu iść dalej. Chciał pozbyć się Hostii, wrzucając je do rzeki, ale żadna próba się nie powiodła. W końcu wypatrzył na polu dużą króliczą norę i tam je ukrył – dopiero wtedy mógł wrócić do miasta. Tymczasem władze świeckie szukały sprawcy kradzieży w Poederlee. Podejrzenie padło także na Jana; w jego bagażu znaleziono kielich i puszkę. Przyznał się do kradzieży, ale przemilczał, co zrobił z Hostiami, i został skazany na powieszenie.

Dopiero pod szubienicą, gdy przywołał go kapłan, wyznał całą prawdę i powiedział, gdzie ukrył Hostie. Sędzia wstrzymał egzekucję i polecił mu wskazać dokładne miejsce. Razem ze skazańcem na pole poszedł tłum ludzi. Na miejscu ujrzano jaśniejące Hostie ułożone w kształt krzyża; mimo niepogody pozostały nienaruszone. Od razu przeniesiono je w procesji – część do Herentals, część do Poederlee, gdzie przechowywano je aż do XVI wieku. Sąd w Herentals ogłosił cud za autentyczny 2 stycznia 1442 roku.

W miejscu odnalezienia Hostii wzniesiono niewielką kaplicę „De Hegge”, która przypomina o wydarzeniu. Historię cudu opowiada też cykl obrazów „Het wonder van de Hegge” pędzla A. van Ysendycka (1801–1875) w kościele św. Waldetrudy w Herentals.