W 1608 roku pożar strawił ołtarz w opactwie benedyktynów w Faverney, lecz monstrancja z dwiema Hostiami zawisła nietknięta w powietrzu. Jedna z tych Hostii jest czczona do dziś.

W XVII wieku protestantyzm i kalwinizm szybko zyskiwały we Francji zwolenników, także dlatego, że przejście na nowe wyznania przynosiło korzyści materialne zarówno szlachcie, jak i części duchowieństwa. W Faverney istniało wtedy opactwo benedyktyńskie. Tamtejsi mnisi daleko odeszli od reguły swego założyciela, zachowali jednak żywe nabożeństwo do Matki Bożej czczonej jako Notre-Dame la Blanche. Jej wstawiennictwu przypisywano wiele cudów, m.in. przywrócenie życia dwojgu dzieciom, które zmarły bez chrztu.

W 1608 roku, w wigilię Zesłania Ducha Świętego, zakonnicy przygotowali ołtarz do wystawienia Najświętszego Sakramentu. Lunula monstrancji była szeroka, umieścili w niej więc dwie Hostie. Po nieszporach Sakrament pozostał wystawiony na prowizorycznym ołtarzu. Rano zakrystian otworzył kościół i zobaczył wnętrze pełne dymu – z ołtarza zostały tylko popioły. Na jego krzyk zbiegli się mnisi i inni ludzie, którzy zaczęli przegarniać zgliszcza w nadziei, że odnajdą choć szczątki monstrancji.

Gdy dym się rozwiał, ujrzeli coś zdumiewającego: monstrancja unosiła się w powietrzu, a obie Hostie były całe. Wokół gromadziło się coraz więcej ludzi. Benedyktyni poprosili o radę kapucynów z Vesoul, którzy ustawili nad spalonym nowy ołtarz i odprawili na nim Mszę św. W chwili podniesienia monstrancja powoli opuściła się i spoczęła na ołtarzu.

Po zakończeniu procesu kanonicznego, 10 lipca, arcybiskup Besançon uznał cud za autentyczny. Nuncjusz apostolski w Brukseli powiadomił o nim papieża Pawła V, który bullą nadał odpusty. Wydarzenie ożywiło wiarę wielu ludzi. W 1862 roku Kongregacja Obrzędów zatwierdziła liturgiczne obchody cudu, a w 1908 roku, podczas Krajowego Kongresu Eucharystycznego, uroczyście świętowano jego trzechsetlecie.

Do dziś w Faverney można adorować jedną z dwóch ocalałych Hostii, przechowywaną w specjalnej monstrancji. Druga została podarowana kościołowi w Dole, a w 1794 roku zniszczyli ją rewolucjoniści. O cudzie przypominają także witraż w kościele i dawne ryciny.