W 1447 roku z kościoła w Ettiswil skradziono Hostię i porzucono ją w pokrzywach. Odnaleziono ją rozpadłą na siedem części, z których sześć tworzyło jaśniejący kwiat podobny do róży.

Najważniejszym źródłem do dziejów tego wydarzenia jest protokół spisany 16 lipca 1447 roku. Wynika z niego, że kobieta imieniem Anna Vögtli wykradła z kościoła parafialnego w Ettiswil cyborium z dużą Hostią. Protokół zarzuca jej przynależność do „sekty satanistycznej”. Według jej zeznań zaraz po przekroczeniu muru cmentarza Najświętszy Sakrament stał się tak ciężki, że nie mogła go dalej nieść. Porzuciła więc Hostię przy żywopłocie, wprost w pokrzywy.

Hostię odnalazła kobieta pasąca świnie. Gdy zbliżyła się do tego miejsca, zwierzęta stanęły i nie chciały iść dalej. Poprosiła o pomoc dwóch przejeżdżających konno mężczyzn. Ci dostrzegli w trawie skradzioną Hostię, rozpadłą na siedem kawałków; sześć z nich układało się w otoczony światłem kwiat, przypominający różę. Natychmiast zawiadomili wikarego.

Kapłan przyszedł po Hostię, by przenieść ją do kościoła, a towarzyszyli mu wszyscy parafianie. Kiedy zebrano sześć cząstek, okazało się, że środkowy kawałek zagłębił się w ziemię i zniknął. Uznano to za znak i postanowiono wznieść kaplicę dokładnie tam, gdzie przepadł. Sześć zachowanych cząstek jest przechowywanych w Ettiswil do dziś i od stuleci otaczanych czcią mieszkańców oraz pielgrzymów. Kolejne etapy wydarzeń przedstawia skrzydłowa nastawa ołtarzowa w sanktuarium, a obraz z tą sceną znajduje się w Muzeum Hiéron w Paray-le-Monial we Francji.

Tę historię warto czytać z uwzględnieniem realiów epoki. Określenie „sekta satanistyczna” należy do języka ówczesnych oskarżeń. W XV wieku na terenach dzisiejszej Szwajcarii rozpoczęły się pierwsze procesy o czary, a zeznania spisywane w takich postępowaniach często wymuszano groźbami lub torturami. Dlatego historycy podchodzą do zawartych w nich wyznań – także tych o motywach i winie oskarżonych – z dużą ostrożnością.