Młody chłop z Aragonii, któremu amputowano nogę, przez lata codziennie bywał na Mszy przed Matką Bożą z Pilar. W marcu 1640 roku odzyskał kończynę – potwierdził to akt notarialny i proces kanoniczny.

Miguel Juan Pellicer przyszedł na świat w 1617 roku w Calandzie, niewielkiej miejscowości w Aragonii, położonej mniej więcej sto kilometrów od Saragossy. Pochodził z ubogiej rodziny rolników. Jako dziewiętnastolatek opuścił dom i poszedł do pracy u wuja. Podczas prac w polu dostał się pod wóz, którego koło zmiażdżyło mu prawą nogę.

Ranny postanowił wrócić do Saragossy i powierzyć się Matce Bożej z Pilar. Wyspowiadał się tam i przyjął Komunię Świętą, a potem trafił do szpitala. Lekarze stwierdzili gangrenę i uznali, że tylko amputacja ocali mu życie. Odjęli nogę na szerokość czterech palców poniżej kolana, a kikut wypalili rozgrzanym żelazem. Odciętą kończynę pochowano na cmentarzu przy szpitalu.

Kaleki młodzieniec utrzymywał się odtąd z jałmużny, o którą prosił przy kościele Matki Bożej z Pilar. Każdego ranka uczestniczył we Mszy Świętej i żarliwie modlił się przed Najświętszym Sakramentem. Okaleczoną nogę nacierał oliwą z lampy płonącej przy tabernakulum. Po trzech latach wrócił do rodzinnej Calandy, gdzie bliscy przyjęli go z wielką serdecznością.

W marcu 1640 roku, zmęczony po nocnym czuwaniu ku czci Matki Bożej, Miguel Juan położył się spać wcześniej niż zwykle – jak zawsze po natarciu nogi oliwą przyniesioną z sanktuarium. Kiedy matka zajrzała do niego, zobaczyła spod przykrycia nie jedną, lecz dwie stopy. Syn odzyskał nogę pochowaną trzy lata wcześniej. Według świadków i akt procesu była nieco mniejsza i słabiej umięśniona, ale w pełni sprawna – od razu mógł na niej chodzić.

Już 2 kwietnia 1640 roku notariusz Miguel Andreu sporządził akt poświadczający wydarzenie. Później przeprowadzono proces kanoniczny, a w 1641 roku arcybiskup Saragossy uznał uzdrowienie za cud. Bazylika w Saragossie, z obrazami przedstawiającymi to wydarzenie, przechowuje też dawną tradycję: według legendy Maryja przybyła tu do zniechęconego apostoła Jakuba Większego, a pierwszą kaplicę wzniesiono około 40 roku przy alabastrowej kolumnie – „pilar” – na której stanęła. Przed wizerunkami Matki Bożej z Pilar modlili się Pius XII i Jan Paweł II.