Według przekazu w 1370 roku w Brukseli skradzione konsekrowane Hostie pocięto nożami, a z ran wypłynęła krew. Pamięć o tym „Sakramencie Cudu” zachowały witraże i relikwiarze katedry św. Michała i św. Guduli.

Według przekazu w 1370 roku w Brukseli kilku świętokradców wykradło konsekrowane Hostie, a następnie, buntując się przeciw wierze, zaczęło je ciąć nożami. Z przeciętych Hostii popłynęła krew. Wydarzenie, nazywane „Sakramentem Cudu”, stało się w mieście przedmiotem długotrwałego kultu.

Najbogatszym świadectwem tej pamięci jest katedra św. Michała i św. Guduli. Jej wielkie witraże przedstawiają kolejne sceny historii związanej z cudem. W przylegającym do świątyni muzeum katedralnym, urządzonym w dawnej kaplicy Najświętszego Sakramentu, zgromadzono relikwiarze z różnych epok, w których przechowywano cudowne Hostie, a także osiemnastowieczne arrasy ukazujące wydarzenie.

Historię brukselskiego cudu przedstawiają również dawne ryciny i druki, a obraz z jego sceną znajduje się w Muzeum Hiéron w Paray-le-Monial we Francji.

Opowieść ta wymaga dziś ostrożnej lektury. Średniowieczny przekaz obciążał winą brukselskich Żydów, co przyniosło niewinnym ludziom okrutne represje. W XX wieku władze kościelne archidiecezji oficjalnie zdystansowały się od tej wersji wydarzeń i od oskarżeń, które za sobą pociągnęła.