Duński przyrodnik, jeden z ojców geologii i krystalografii. Procesja Bożego Ciała w Livorno i pytanie o realną obecność Chrystusa doprowadziły go do Kościoła katolickiego, kapłaństwa i sakry biskupiej.

Niels Stensen, znany w Europie pod łacińskim nazwiskiem Nicolaus Steno, urodził się w Kopenhadze 1 stycznia 1638 roku w rodzinie luterańskiej. Od młodości pasjonowały go nauki przyrodnicze. Zajmował się anatomią, a badając skały, warstwy ziemi i skamieniałości, sformułował zasady, dzięki którym uważa się go za jednego z ojców geologii, paleontologii i krystalografii. Praca naukowa prowadziła go przez wiele krajów Europy, aż trafił do Toskanii.

Dnia 24 czerwca 1666 roku w Livorno przyglądał się procesji Bożego Ciała. Biografowie opisują barwny pochód bractw i duchowieństwa, na którego końcu kapłan niósł pod baldachimem monstrancję z Hostią. Stena uderzyło nie samo widowisko, lecz postawa ludzi, którzy przyklękali przed Hostią z widoczną miłością. Przez kolejne dni nie mógł się uwolnić od tego obrazu. Przypomniał sobie rozmowę z jezuitą w Paryżu o rzeczywistej obecności Chrystusa w konsekrowanym chlebie: zakonnik przekonywał go, by potraktować dosłownie słowa z Ostatniej Wieczerzy – „To jest ciało moje” – i naukę św. Pawła z Listu do Koryntian.

Steno postanowił przyjąć wiarę katolicką, a z czasem porzucił karierę naukową i wybrał kapłaństwo. Później został biskupem i duszpasterzem rozproszonych katolików w protestanckich krajach północnej Europy. Wspominał, że gdy zrozumiał godność kapłaństwa, zapragnął i on składać Ojcu niepokalaną Hostię za siebie i za innych. Żył bardzo ubogo i zmarł wyczerpany pracą w 1686 roku w Schwerinie. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w 1988 roku.

Św. Mikołaj z Flüe

Plansza przypomina też szwajcarskiego pustelnika, św. Mikołaja z Flüe, zwanego bratem Klausem. Urodził się w 1417 roku we Flüeli nad Sachseln, w rodzinie chłopskiej, ożenił się z Dorotą i miał dziesięcioro dzieci. Około pięćdziesiątego roku życia poczuł wezwanie, by wszystko zostawić. Modlił się wtedy o trzy rzeczy: by żona i starsze dzieci przyjęły jego decyzję, by nie kusiło go, aby wrócić, i – o ile Bóg zechce – by mógł żyć bez jedzenia i picia. Przez dwadzieścia lat mieszkał jako pustelnik, a liczni świadkowie potwierdzali, że jedynym jego pokarmem była Eucharystia. Pius XII kanonizował go w 1947 roku; jest patronem Szwajcarii.

Sługa Boża Louise Lateau

Druga postać z planszy to Louise Lateau z belgijskiego Bois-d’Haine. W 1868 roku pojawiły się u niej stygmaty – na dłoniach, stopach, głowie, boku i ramieniu – które krwawiły aż do końca jej życia. Od 26 marca 1871 roku, jak podaje plansza, przestała jeść, pić i sypiać, i trwało to ponad dwanaście lat. Jej przypadek budził zainteresowanie lekarzy i samego papieża, a medycyna nie umiała go wyjaśnić. Zmarła 25 sierpnia 1883 roku w wieku 33 lat; jej proces beatyfikacyjny oficjalnie rozpoczęto w 1991 roku.