Portugalska świecka mistyczka z Balasar, przez trzydzieści lat sparaliżowana. Od 1942 roku aż do śmierci przyjmowała jedynie Eucharystię, a jej post sprawdzali lekarze.

Aleksandryna Maria da Costa urodziła się 30 marca 1904 roku w Balasar, wiejskiej parafii na północy Portugalii. Gdy miała czternaście lat, napadło na nią trzech mężczyzn, którzy chcieli ją zgwałcić. Ratując się przed nimi, wyskoczyła przez okno. Obrażenia nie od razu okazały się groźne, ale po kilku latach doprowadziły do paraliżu – od tej pory, przez blisko trzydzieści lat, aż do śmierci, nie opuszczała łóżka.

Nie załamała się. Oddała swoje życie Jezusowi i porównała własne położenie do Jego obecności w tabernakulum: On jest tam „więźniem”, ona – więźniem łóżka, więc pozostanie przy Nim. Swój paraliż ofiarowała Chrystusowi eucharystycznemu za tych, którzy lekceważą Najświętszy Sakrament, i za nawrócenie grzeszników. Według jej świadectwa 30 lipca 1935 roku Jezus powiedział jej, że ma żyć wyłącznie Jego Ciałem, aby pokazać światu, jaką moc ma Eucharystia.

Jej życie mistyczne stawało się coraz intensywniejsze. Od 3 października 1938 do 24 marca 1942 roku w każdy piątek – ponad 180 razy – przez ponad trzy godziny przeżywała Mękę Pańską. Od 1942 roku aż do śmierci, a więc przez ponad trzynaście lat, nie przyjmowała żadnego pokarmu poza Komunią Świętą. Podczas pobytu w szpitalu w Foz do Douro koło Porto przez czterdzieści dni i nocy była pod stałą obserwacją lekarzy, którzy odnotowali całkowity post i brak oddawania moczu.

Duchowo prowadzili ją m.in. jezuita o. Mariano Pinho – to dzięki niemu wiele zapisków z jej dziennika trafiło do papieża – oraz o. Emanuel Vilar. Dnia 2 września 1949 roku miała ujrzeć Maryję z różańcem w dłoni, wzywającą do modlitwy i pokuty za świat pogrążony w grzechu. Zmarła 13 października 1955 roku, w rocznicę ostatniego objawienia fatimskiego; tego dnia powiedziała, że jest szczęśliwa, bo idzie do nieba.

Na jej życzenie na grobie umieszczono wezwanie do grzeszników: niech raczej depczą jej prochy, byle tylko przestali obrażać Jezusa. Jan Paweł II beatyfikował ją 25 kwietnia 2004 roku, a jej wspomnienie przypada 13 października. Grób i rodzinny dom w Balasar odwiedzają dziś pielgrzymi.