Podczas Mszy o północy 8 grudnia 1991 roku w maryjnym sanktuarium Finca Betania na cząstce Hostii pojawiła się krew. Badania zlecone przez biskupa Los Teques wykazały, że to ludzka krew grupy AB.

W nocy 8 grudnia 1991 roku, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia, w sanktuarium maryjnym Finca Betania koło Cúa w Wenezueli odprawiano Mszę o północy. Celebrował ją o. Otty, kustosz sanktuarium. Spożył jedną z czterech części dużej Hostii, a pozostałe odłożył na patenę. Gdy po chwili na nią spojrzał, zobaczył na jednej z cząstek czerwoną plamę, z której zaczęła się rozchodzić czerwona substancja – jak krew sącząca się z rany.

Po Mszy kapłan zabezpieczył Hostię w zakrystii. Następnego dnia o szóstej rano stwierdził, że krew wciąż wypływa, choć wkrótce zaczęła zasychać. Jak podkreślał, pojawiła się tylko po jednej stronie Hostii i nie zabrudziła pozostałych części, a według jego relacji wygląda na świeżą do dziś. Obecni na Mszy pielgrzymi od razu sprawdzili, czy kapłan nie ma ran, które mogłyby być źródłem krwi.

Ówczesny biskup Los Teques, Pío Bello Ricardo, zlecił specjalne badania. Wykazały one, że jest to ludzka krew grupy AB, a porównanie z krwią celebransa wykluczyło, by pochodziła od niego. Tę samą grupę krwi podaje się w przypadku Całunu Turyńskiego i Hostii z Lanciano. Biskup uznał wydarzenie za cud eucharystyczny.

Od tamtej pory Hostię czczą tysiące pielgrzymów z Wenezueli i z całego świata. Relikwię przeniesiono do klasztoru sióstr augustianek Najświętszego Serca Pana Jezusa w Los Teques, gdzie w kaplicy wieczystej adoracji można ją oglądać codziennie, o każdej porze. W 1998 roku przybył tam z grupą modlitewną Daniel J. Sanford, młody pielgrzym z New Jersey. Jak relacjonował, gdy po Mszy odprawionej przez o. Mazzarellę otwarto tabernakulum, zobaczył Hostię jakby w płomieniach, a pośrodku niej pulsujące, krwawiące serce. Zjawisko trwało około pół minuty; część z niego zdołał nagrać kamerą wideo.