Podczas wielkiej powodzi w listopadzie 1433 roku woda w kaplicy Szarych Penitentów rozstąpiła się na dwie strony, a ołtarz z wystawionym Najświętszym Sakramentem pozostał suchy.

Pod koniec listopada 1433 roku w Awinionie trwała adoracja Najświętszego Sakramentu, wystawionego w niewielkiej kaplicy bractwa zwanego Szarymi Penitentami. Wspólnota ta sięgała czasów króla Ludwika VIII – powstała, by dziękować Bogu za zwycięstwo nad heretykami, którzy odrzucali rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii. Tablica informacyjna przy kaplicy wiąże jej początki z oblężeniem Awinionu w 1226 roku.

Wtedy przepływający przez miasto Rodan nieoczekiwanie wystąpił z brzegów i woda zalała Awinion. Dwaj bracia z bractwa zdołali dopłynąć łodzią do kaplicy, w której nadal wystawiony był Najświętszy Sakrament. Kiedy weszli do środka, ujrzeli niezwykły widok: woda cofnęła się na prawo i na lewo, zostawiając wolne przejście, a ołtarz i stojąca na nim monstrancja były zupełnie suche.

Wydarzenie na trwałe zapisało się w dziejach bractwa i miasta. Przypominają je witraże w kaplicy, dawne ryciny, a także fresk przedstawiający monstrancję adorowaną przez dwóch penitentów w charakterystycznych kapturach. Na planszy pokazano również tradycyjny strój Szarych Penitentów oraz portret Gabriela de Vidaud Latour, określanego jako pierwszy mistrz bractwa.

Kaplica Szarych Penitentów stoi do dziś przy kanale płynącym obok niej, a bractwo wciąż troszczy się o adorację wystawionego tam Najświętszego Sakramentu. Każdego roku 30 listopada bracia wspominają cud rozdzielenia wód. Nad wejściem do świątyni widnieje napis „Venite adoremus”, czyli: pójdźcie, uwielbiajmy.