Francuski dziennikarz i pisarz z rodziny ateistów. W 1935 roku w paryskiej kaplicy, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, w ciągu pięciu minut doświadczył nawrócenia.

André Frossard dorastał w domu, w którym dla Boga nie było miejsca. Jego ojciec należał do założycieli francuskiej partii komunistycznej, a młody André uważał się za ateistę – czy raczej, jak sam przyznawał, za człowieka całkowicie obojętnego, który nawet nie zadawał sobie pytania o Boga. Miał dwadzieścia lat, gdy w ciągu kilku minut wszystko się zmieniło.

W 1935 roku wszedł do kaplicy w paryskiej Dzielnicy Łacińskiej, bo szukał tam kolegi. Była 17:10; wyszedł pięć minut później. Nie mogąc dostrzec przyjaciela, został przy wejściu i powiódł wzrokiem po kaplicy – po modlących się, po kapłanach, po ołtarzu. Spojrzenie zatrzymało się w końcu na jednej ze świec przy krzyżu. Na ołtarzu był wystawiony Najświętszy Sakrament, choć Frossard wcale nie przyszedł się modlić.

Później opisywał, że najpierw usłyszał jakby szeptem wypowiedziane słowa „życie duchowe”, a potem ogarnęło go światło. Odsłonił mu się inny, jaśniejszy i bardziej rzeczywisty świat, przy którym codzienność wydała się bladym snem. Doświadczył miłości, która niczego nie wymuszała, a jednak okazała się silniejsza od wszelkiego oporu. Wszedł do kaplicy jako sceptyk, a wyszedł jako ktoś, kto zawarł przyjaźń „nie z tej ziemi”.

Swoje nawrócenie opisał w książce „Bóg istnieje, spotkałem Go” (1969), jednym z najgłośniejszych świadectw wiary XX wieku. Był cenionym publicystą i członkiem Akademii Francuskiej, a także przyjacielem Jana Pawła II, z którym przeprowadził słynną rozmowę wydaną jako „Nie lękajcie się!”. Zmarł w 1995 roku.

Jego historia pokazuje, że Eucharystia przemawia nie tylko do tych, którzy już wierzą. Frossard nie przyszedł na adorację i nie myślał o tym, co stoi na ołtarzu – a jednak właśnie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem spotkał Boga, którego istnienie wcześniej było mu zupełnie obojętne.