Hostie skradzione w 1597 roku i oddane jezuitom przez skruszonego złodzieja przetrwały nietknięte dziesiątki lat, choć zwykłe opłatki złożone obok rozpadły się od wilgoci.

W 1597 roku złodziej okradł kościół leżący w pobliżu Alcalá. Oprócz kosztownych przedmiotów zabrał również konsekrowane Hostie. Kilka dni później ruszyło go sumienie: przyszedł do spowiedzi w kościele jezuitów i wyznał, co zrobił. Spowiednik nakazał mu zwrócić Hostie.

Kierując się ostrożnością, jezuici nie spożyli oddanych Hostii, lecz zamknęli je w osobnym naczyniu. Gdy po jedenastu latach do niego zajrzano, okazało się, że są w doskonałym stanie. Prowincjał zakonu, o. Luis de la Palma, polecił wówczas przechowywać je razem z Hostiami niekonsekrowanymi. Po kilku latach te drugie rozsypały się pod wpływem wilgoci, natomiast konsekrowane pozostały całe.

W 1619 roku władze kościelne oficjalnie zezwoliły na kult cudu. Hostie odbierały publiczną cześć, a w 1620 roku sam król Filip III prowadził ku ich czci uroczystą procesję, w której wzięła udział cała rodzina królewska. Przez pewien czas cudowne Hostie przechowywano także w katedrze w Alcalá; procesję z nimi przedstawia dawny obraz.

W 1936 roku rewolucjoniści podpalili kościół. Kapłanom udało się w ostatniej chwili ukryć Hostie, zanim sami zginęli z rąk napastników. Mimo wielokrotnych poszukiwań w świątyni i w krypcie kryjówki nie odnaleziono do dziś. Dzieje cudu drobiazgowo opisał historyk miasta don Anselmo Raymundo Tornero, który także w ich zniknięciu dopatrywał się działania Boga.