Westfalska augustianka, mistyczka i stygmatyczka. Przykuta do łóżka, przez kilka lat – jak podawali świadkowie – utrzymywała się przy życiu niemal wyłącznie dzięki Komunii Świętej.

Anna Katarzyna przyszła na świat 8 września 1774 roku w Westfalii, w ubogiej rodzinie chłopskiej, i od dziecka ciężko pracowała. Wcześnie odkryła powołanie zakonne, ale kolejne klasztory odmawiały jej przyjęcia, bo była zbyt biedna. Dopiero jako dwudziestoośmiolatka została przyjęta przez augustianki z klasztoru Agnetenberg w Dülmen. Współsiostry zapamiętały ją jako pracowitą zakonnicę, która nie uchylała się od żadnych zajęć.

Według jej relacji podczas nocnej modlitwy ukazał się jej Chrystus i dał do wyboru dwie korony: z róż i z cierni. Wybrała cierniową, a gdy Jezus włożył ją na jej głowę, na czole pojawiły się pierwsze rany. Po następnych widzeniach stygmaty wystąpiły także na dłoniach, stopach i boku. W 1811 roku, w czasie sekularyzacji, klasztor rozwiązano. Anna Katarzyna znalazła schronienie u pewnego kapłana i pracowała u niego jako gospodyni, wkrótce jednak ciężko zachorowała i już nie podniosła się z łóżka.

Jej rany zbadał młody lekarz, dr Wesener. Był tak poruszony, że przez kolejne jedenaście lat pozostał jej przyjacielem i powiernikiem, a jej widzenia zapisywał w dzienniku. Świadkowie podawali, że w tym okresie prawie przestała jeść: przyjmowała jedynie odrobinę wody i konsekrowaną Hostię, i w ten sposób przeżyła kilka lat. Sama zostawiła wiele zapisków o Eucharystii; opisywała, jak pragnienie Komunii prowadziło ją nocą do kościoła, gdzie na kolanach wyciągała ręce ku tabernakulum.

Swoje cierpienia łączyła z Męką Chrystusa i ofiarowała je za zbawienie ludzi. W ostatnich latach jej życia przy łóżku chorej czuwał niemiecki poeta Clemens Brentano, który spisywał jej wizje – zwłaszcza dotyczące Męki Pańskiej i życia Maryi – i stał się jej biografem. Na podstawie tych opisów pod koniec XIX wieku odnaleziono w pobliżu Efezu dom, uważany za ostatnie mieszkanie Matki Bożej.

Anna Katarzyna zmarła w Dülmen w 1824 roku i tam jest czczona. Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną w 2004 roku. Kościół oceniał przy tym jej życie i cnoty, a nie książki wydane przez Brentana, w których trudno oddzielić jej słowa od pracy literackiej pisarza. Dom Maryi w Efezie jest dziś celem licznych pielgrzymek.