Wizytka z Paray-le-Monial, przez którą Chrystus przypomniał światu o miłości swojego Serca. Nabożeństwo do Najświętszego Serca od początku łączyło się z Eucharystią – z adoracją i Komunią w pierwsze piątki.

Małgorzata Maria Alacoque urodziła się w 1647 roku w Burgundii. Po trudnym dzieciństwie, naznaczonym chorobą i kłopotami rodziny, w 1671 roku wstąpiła do klasztoru sióstr wizytek w Paray-le-Monial. Tam, w latach 1673–1675, doznała serii objawień Chrystusa, który ukazywał jej swoje Serce płonące miłością do ludzi, a zarazem zranione ich obojętnością.

Plansza wystawy podkreśla, że miłość do Najświętszego Serca jest ściśle związana z miłością do Eucharystii. Jezuita o. Henri Ramière, wielki propagator tego nabożeństwa, tłumaczył, że właśnie w Najświętszym Sakramencie Serce Jezusa jest dziś najbliżej nas i tam najgłębiej się z nami jednoczy. Sama Małgorzata pisała, że w Hostii Chrystus ukrywa się z miłości, i zachęcała: „Czyńcie tak, by nie stracić okazji do przyjęcia żadnej Komunii Świętej”.

Z listów świętej zebrano tak zwane dwanaście obietnic Najświętszego Serca. Chrystus zapowiada w nich czcicielom swojego Serca łaski potrzebne w ich stanie życia, pokój w rodzinach, pocieszenie w cierpieniu, schronienie w godzinie śmierci i błogosławieństwo dla ich przedsięwzięć. Grzesznikom obiecuje bezmiar miłosierdzia, oziębłym – gorliwość, gorliwym – szybki postęp w doskonałości. Błogosławieństwo ma spocząć na domach, w których czci się obraz Jego Serca; ci, którzy pracują dla zbawienia innych, mają otrzymać dar poruszania najtwardszych serc, a imiona szerzących to nabożeństwo mają pozostać zapisane w Jego Sercu na zawsze.

Ostatnia, nazywana wielką obietnicą, wprost dotyczy Eucharystii: kto przez dziewięć kolejnych pierwszych piątków miesiąca przyjmie Komunię Świętą, otrzyma łaskę ostatecznej pokuty i zbawienia. Stąd wzięła się praktyka pierwszych piątków, żywa w parafiach do dziś. Z objawień w Paray-le-Monial wyrosła również uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, obchodzona w piątek po oktawie Bożego Ciała.

W szerzeniu kultu pomagał Małgorzacie jej spowiednik, jezuita św. Klaudiusz de la Colombière, którego wizerunek także widnieje na planszy. Papieże wielokrotnie wracali do tego nabożeństwa: Benedykt XV pisał o płomieniach miłości, jakimi płonęło Serce Jezusa, gdy ustanawiał Eucharystię, a Pius XII w encyklice „Haurietis aquas” (1956) nazwał je najskuteczniejszą szkołą Bożej miłości. Małgorzata zmarła w 1690 roku; świętą ogłosił ją w 1920 roku Benedykt XV.