Ubogi z Asyżu, który w barankach widział znak Chrystusa – Baranka Bożego. Franciszkańskie opowieści mówią o owieczce, która podczas Mszy w chwili podniesienia uklękła przed Najświętszym Sakramentem.

Franciszek, syn zamożnego kupca z Asyżu, porzucił majątek i wybrał życie w ubóstwie, wędrując i głosząc Ewangelię. Z jego wspólnoty wyrósł zakon braci mniejszych. Z pokory nigdy nie przyjął święceń kapłańskich – był diakonem – ale do kapłanów i do Najświętszego Sakramentu odnosił się z ogromną czcią i upominał braci, by z szacunkiem traktowali kościoły i naczynia liturgiczne.

Szczególną czułością darzył baranki, ponieważ Pismo Święte często przyrównuje do baranka samego Chrystusa. Według źródeł franciszkańskich w czasie pobytu w Rzymie miał przy sobie baranka. Gdy wyjeżdżał, powierzył go pobożnej rzymiance, Jakubinie Settesoli.

Zwierzę nie odstępowało nowej opiekunki na krok: szło za nią do kościoła, czekało tam, dopóki się modliła, i razem z nią wracało do domu. Kiedy rano zaspała, baranek beczał i trącał ją różkami, jakby przypominał, że pora iść na Mszę. Jakubina otaczała go wielką troską – stał się dla niej żywą lekcją gorliwości.

Inna opowieść dotyczy stada owiec spotkanego w okolicach Sieny. Gdy Franciszek, jak miał w zwyczaju, serdecznie je pozdrowił, owce przestały się paść, zbiegły się wokół niego i wpatrywały się w niego, a nawet podskakiwały z radości – ku zdumieniu braci i pasterzy.

Najbardziej wymowne zdarzenie miało miejsce w Porcjunkuli, małym kościele Matki Bożej Anielskiej pod Asyżem, kolebce zakonu. Franciszek dostał tam w darze owieczkę i przyjął ją z wdzięcznością. Podczas Mszy Świętej, w chwili podniesienia, owieczka sama z siebie uklękła. Przekaz widzi w tym lekcję: skoro nawet zwierzę zgina kolana przed Chrystusem obecnym w Hostii, tym bardziej powinien to robić człowiek.

Franciszek zmarł w Porcjunkuli w 1226 roku, a już dwa lata później papież Grzegorz IX ogłosił go świętym. Jego grób znajduje się w bazylice św. Franciszka w Asyżu; wspomnienie liturgiczne przypada 4 października.