Francuska zakonnica z Malestroit, bohaterka ruchu oporu. Jej biograf opisał, jak odnajdywała skradzione i sprofanowane Hostie – w 1941 roku jedną z nich miał przynieść jej Anioł Stróż.

Iwona Beauvais (fr. Yvonne Beauvais) urodziła się w 1901 roku, a w zakonie przyjęła imię Iwona od Miłości. Związała się z klasztorem w bretońskim Malestroit. W czasie II wojny światowej ratowała życie wielu członkom ruchu oporu. W 1943 roku aresztowało ją Gestapo, a jej uwolnienie świadkowie uznali za cudowne i przypisywali Aniołowi Stróżowi. Po wojnie otrzymała wiele odznaczeń, także z rąk generała de Gaulle’a, i należała do najbardziej uhonorowanych zakonnic swojego kraju.

Jej biograf, ks. Paul Labutte, poświęcił wiele uwagi jej życiu mistycznemu, a zwłaszcza niezwykłej trosce o Eucharystię. Według jego relacji wszystko zaczęło się w 1923 roku w paryskim kościele Notre-Dame-des-Victoires. Podczas Mszy młoda Iwona zauważyła, że jakiś mężczyzna schował Hostię do torby i wyszedł z nią z kościoła. Wstrząśnięta, ruszyła na poszukiwania; po dwóch dniach dotarła do tego człowieka i odebrała mu Hostię.

Odtąd szukała skradzionych i znieważonych Hostii w Paryżu i okolicach, a raz wyprawiła się po taką Hostię aż do Kolonii. Do jednych miejsc profanacji trafiała dzięki własnym poszukiwaniom; o innych – jak relacjonował biograf – dowiadywała się w sposób nadprzyrodzony.

Szczególnie wymowne jest wydarzenie z 16 września 1941 roku, które opisał ks. Labutte. Iwona modliła się w samotności, gdy nagle krzyknęła, jakby zobaczyła coś przerażającego. Wyjaśniła potem, że widziała dwóch mężczyzn przebijających Hostię szydłem i krew, która z niej wypłynęła. Wezwała swojego Anioła Stróża i po chwili – według relacji – pojawił się jaśniejący anioł z białym, krwawiącym przedmiotem w dłoni: była to sprofanowana Hostia. Ks. Labutte zdołał ją sfotografować; zdjęcie krwawiącej Hostii z 1941 roku pokazano na planszy.

Matka Iwona zmarła 3 lutego 1951 roku. Wydarzenia z jej życia znamy przede wszystkim z relacji ks. Labutte’a, który znał ją osobiście; plansza nie podaje, by Kościół wydał o nich oficjalne orzeczenie.