W Wielki Czwartek 1643 roku pożar strawił w kościele w Pressac ołtarz, przy którym przechowywano Najświętszy Sakrament. Kielich się stopił, lecz Hostia pozostała nietknięta.

W Wielki Czwartek, 2 kwietnia 1643 roku, w kościele w Pressac zakończyła się Msza św. Mieszkańcy po przyjęciu Komunii wrócili do swoich zajęć, kapłan odstawił kielich do ołtarza przechowania, czyli tzw. ciemnicy, a kościelny zamknął drzwi świątyni. Zgodnie z ówczesną liturgią po tej Mszy jedną z konsekrowanych Hostii zachowywano w kielichu nakrytym skromną zasłoną.

Mniej więcej dwie godziny później ludzie zauważyli gęsty dym wydobywający się z okien kościoła. Okna przez nieuwagę zostawiono otwarte i zapewne to sprzyjało rozwojowi ognia. Gdy kościelny otworzył drzwi, wszyscy weszli do środka, by ocenić straty. Ołtarz przechowania spłonął doszczętnie. Ocalały tylko marmurowy blat, korporał i stopa kielicha, która niemal zlała się z resztą naczynia – w raporcie porównano ją później do kropli cyny.

Nad czaszą kielicha powstał cynowy pęcherz, a na nim spoczywała Hostia – cała, mimo ognia i topiącego się metalu. Wikariusz Simon Sauvage pospieszył na miejsce i przeniósł jeszcze gorący kielich na ołtarz główny, aby pokazać go parafianom. Hostię, tylko lekko nadpaloną na brzegach, spożyto następnego dnia rano.

Wydarzenie opisał w raporcie François du Theil, wikariusz z Availles-Limouzine. Dołączono do niego rysunek kielicha po pożarze, z literami objaśniającymi poszczególne elementy: spaloną zasłonę, stopiony metal, popiół, ocalałą Hostię i nietknięty korporał. W tytule rysunku dzień cudu nazwano po staroświecku jeudi absolu – tak dawniej we Francji określano Wielki Czwartek. Późniejsze dochodzenie kościelne zatwierdziło kult cudu. Do dziś zachowała się stopa cudownego kielicha, a scenę cudu przedstawia witraż; plansza pokazuje też kościół św. Justusa w Pressac z rzeźbioną maską na drzwiach.