W Wielkanoc 1570 roku, podczas czterdziestogodzinnej adoracji w kościele św. Erazma w Veroli, w Hostii ukazało się Dzieciątko Jezus, a wokół niej twarze dzieci podobnych do aniołków.

W Wielkanoc 1570 roku, która przypadła 26 marca, w kościele św. Erazma w Veroli trwało nabożeństwo czterdziestogodzinne – publiczna adoracja Najświętszego Sakramentu. W tamtych czasach Hostię wystawiano w niewielkim cylindrycznym pojemniku, który umieszczano w dużym kielichu i przykrywano pateną.

Podczas adoracji w Hostii ukazało się Dzieciątko Jezus, które – jak podaje plansza – udzieliło wielu łask. Wokół konsekrowanej Hostii zgromadzeni widzieli także dziecięce twarze, przypominające małe aniołki. Tablica pamiątkowa w kościele opisuje, jak Hostię, zamkniętą w podwójnym srebrnym naczyniu i owiniętą jedwabną tkaniną, uczyniło widoczną dla adorujących jasne światło promiennej gwiazdy, a następnie przemieniła się ona w pełne wdzięku Dzieciątko, unoszące się nad czaszą kielicha wśród obłoku i nadziemskiego blasku.

Wydarzenie zostało starannie udokumentowane. Każda z osób obecnych wtedy w kościele złożyła pod przysięgą pisemne świadectwo, a dokument z tymi zeznaniami zachował się do dziś. Do dziś można też zobaczyć kaplicę, w której doszło do objawienia, oraz dawny obraz przedstawiający Dzieciątko nad kielichem, otoczone aniołkami i adorującymi je wiernymi.

Kielich, w którym wystawiono wtedy Najświętszy Sakrament, zachował się wraz z pateną i jest przechowywany w kościele św. Erazma. Raz w roku, we wtorek po Wielkanocy, używa się go do sprawowania Mszy Świętej – w ten sposób Veroli co roku wraca pamięcią do wielkanocnego cudu z 1570 roku.