W Wielkanoc 1290 roku mężczyzna, który zdobył konsekrowaną Hostię, przebił ją nożem i popłynęła z niej Krew. Hostii nie zniszczył też ani ogień, ani wrzątek.

W Wielką Niedzielę, 2 kwietnia 1290 roku, w Paryżu mężczyzna o imieniu Jonathas – niechrześcijanin, wrogo nastawiony do wiary katolickiej i niewierzący w obecność Chrystusa w Eucharystii – zdobył za pieniądze konsekrowaną Hostię. Gdy miał ją już u siebie, ugodził ją nożem. Z Hostii zaczęła płynąć Krew, która wypełniła naczynie, w którym leżała.

Przestraszony Jonathas wrzucił Hostię w ogień, ale ta uniosła się nad płomieniami. Zrozpaczony, wrzucił ją do wrzącej wody – i znów wzniosła się w powietrze, ukazując znak krzyża. W końcu sama opadła do misy pewnej parafianki z kościoła Saint-Jean-en-Grève, która zaniosła ją swojemu duszpasterzowi.

Przez kolejne stulecia Hostia była przechowywana w niewielkim relikwiarzu w kościele Saint-Jean-en-Grève. Ślad po niej zaginął w czasie rewolucji francuskiej, a sam kościół rozebrano – jego wyburzenie przedstawił na obrazie z 1797 roku Pierre-Antoine Demachy.

Wydarzenie znane jest jako cud z Billettes – od klasztoru, który powstał później w miejscu tych wydarzeń; jego krużganki zachowały się do dziś i służą obecnie wspólnocie protestanckiej. Historię cudu opowiadają witraże w kościele Saint-Étienne-du-Mont, m.in. w kaplicy katechizmów, a także XVI-wieczna miniatura z kartularza przechowywanego w Archiwum Narodowym Francji. Cykl ośmiu dawnych obrazków opowiada tę historię scena po scenie, a do tematu nawiązuje także witraż zwany Triumfem Eucharystii.

Tę historię trzeba czytać z rozwagą. Średniowieczny przekaz obarczał winą paryskiego Żyda, którego za to skazano na śmierć, a opowieść o „cudzie z Billettes” stała się w Europie jednym z wzorów oskarżeń Żydów o profanację Hostii, które prowadziły do prześladowań niewinnych ludzi. Dlatego przedstawiamy ją jako tradycję religijną, a nie jako udowodnione oskarżenie wobec konkretnej osoby czy społeczności.