W 1649 roku wierni w Eten na północy Peru dwukrotnie ujrzeli w Hostii Dzieciątko Jezus. Za drugim razem było ubrane tak jak miejscowi Indianie z ludu Mochica.

Nocą 2 czerwca 1649 roku w Eten odprawiano Nieszpory i uroczyste wystawienie Najświętszego Sakramentu w związku ze świętem Bożego Ciała. Pod koniec nabożeństwa franciszkanin Jerome de Silva Manrique chciał odstawić monstrancję do tabernakulum, ale nagle znieruchomiał. W Hostii pojawiła się jaśniejąca twarz Dzieciątka, okolona gęstymi brązowymi lokami, które opadały mu na ramiona. Ten sam widok ujrzeli wszyscy wierni obecni w kościele.

Drugie objawienie nastąpiło 22 lipca tego samego roku, podczas uroczystości ku czci św. Marii Magdaleny, patronki miasta. Według świadectwa brata Marco Lópeza, przełożonego franciszkanów w Chiclayo, w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu Dzieciątko ponownie ukazało się w Hostii – tym razem w fioletowej szacie, spod której widać było białą koszulę sięgającą piersi, tak jak nosili ją miejscowi Indianie.

Wierni odczytali ten znak jako wyraz szczególnej bliskości Boga wobec ludu Mochica zamieszkującego Eten: Dzieciątko jakby utożsamiło się z nimi i okazało im swoją miłość. Objawienie trwało około kwadransa. W tym czasie wielu obecnych zobaczyło w Hostii także trzy małe, białe, połączone ze sobą serca – znak trzech Osób Trójcy Świętej: Ojca, Syna i Ducha Świętego, obecnych w konsekrowanej Hostii.

Pamięć o tych wydarzeniach jest w Eten wciąż żywa. Czczona jest tu figura nazywana Divino Niño del Milagro (Boże Dzieciątko od Cudu), a doroczne święto ku czci Cudownego Dzieciątka gromadzi setki wiernych, którzy uczestniczą w nabożeństwach i barwnych, tradycyjnych obchodach.