Zimą 1300 roku kapłan, który w duchu lekceważył jedynego wiernego przybyłego na Mszę w śnieżycy, ujrzał przy konsekracji, jak Hostia staje się Ciałem, a wino Krwią.

Pewnego zimowego wieczoru 1300 roku kapłan w O Cebreiro przygotowywał się do odprawienia Mszy w bocznej kaplicy kościoła należącego do benedyktynów. Przez cały dzień sypał śnieg i dął lodowaty wiatr, był więc przekonany, że nikt nie przyjdzie. Pomylił się: na wzgórze, na którym stał klasztor, wspiął się Juan Santín, rolnik z pobliskiej wioski Barxamaior.

Celebrans nie wierzył w rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie i nie docenił trudu, jaki podjął wieśniak. Rozpoczął jednak Mszę. Gdy tylko wypowiedział słowa konsekracji, Hostia przemieniła się w Ciało, a wino w Krew, która przelała się przez brzeg kielicha i zabarwiła korporał. Wydawało się też, że w tej samej chwili drewniana figura Matki Bożej skłoniła głowę w geście adoracji – dlatego miejscowi nazywają ją Madonną Świętego Cudu. W ten sposób Bóg otworzył oczy wątpiącemu kapłanowi i nagrodził wiarę prostego rolnika.

Przez blisko dwieście lat przemieniona Hostia leżała na patenie. Dopiero królowa Izabela Katolicka, która w drodze do Santiago de Compostela przejeżdżała przez O Cebreiro, dowiedziała się o cudzie i poleciła wykonać kosztowny szklany relikwiarz. Wydarzenie poświadczają liczne dokumenty, w tym bulle papieży Innocentego VIII z 1487 roku i Aleksandra VI z 1496 roku oraz relacja o. Yepesa.

Relikwie – kielich, patena i Krew – przechowywane są w kaplicy kościoła Santa María w O Cebreiro, górskiej wiosce na szlaku Drogi św. Jakuba. Każdego roku w uroczystość Bożego Ciała, 15 sierpnia i 8 września niesie się je w procesji razem z figurą Madonny Świętego Cudu.