W czasach wielkiej schizmy mała Agnieszka (Inés) z Moncady widziała w konsekrowanej Hostii Dzieciątko Jezus. Rozwiało to obawy kapłana, który nie był pewien ważności swoich święceń.

Pod koniec XIV wieku Kościół przeżywał głęboki rozłam. Francuscy kardynałowie wybrali antypapieża, który ponownie osiadł w Awinionie. Wywołało to wielki zamęt wśród duchowieństwa – niektórzy kapłani zaczęli nawet wątpić, czy ich święcenia są ważne.

Taka niepewność dręczyła również kapłana z Moncady, ponieważ biskup, który go wyświęcił, sam otrzymał święcenia od antypapieża. W 1392 roku podczas Mszy w tamtejszym kościele mała Agnieszka – po hiszpańsku Inés de Moncada – ujrzała w konsekrowanej Hostii Dzieciątko Jezus. Zjawisko powtarzało się podczas kolejnych Mszy i za każdym razem widziała je tylko ona.

Dziewczynka bezbłędnie odróżniała Hostię konsekrowaną od niekonsekrowanej, nawet wtedy, gdy kapłan po Mszy poddał ją próbie. Przekonało to celebransa, że jego święcenia są ważne, a łańcuch sukcesji apostolskiej – nieprzerwany ciąg biskupów sięgający Chrystusa i Apostołów – nie został zerwany. Wydarzenie odnotował Odorico Raynaldi w „Rocznikach kościelnych” (Annales ecclesiastici); opisują je też dokumenty przechowywane w archiwum miejskim w Moncada.

Agnieszka została w dorosłym życiu mistyczką, otaczaną w Kościele czcią. Całe życie spędziła jako pustelnica i pokutnica w grocie zwanej El Rodeno, do której do dziś przybywają pielgrzymi. Z jej rodziną wiąże się także kartuzja Porta Coeli w dolinie Lullén – dawna posiadłość rodu, przekazana później zakonnikom. Cud przypomina dawna rycina, na której dziewczynka wyciąga ręce ku Dzieciątku ukazującemu się nad Hostią uniesioną przez kapłana.