Pokutnica Maria Egipcjanka po latach samotności na pustyni przyjęła Komunię z rąk mnicha Zozyma. By do niego dotrzeć, przeszła po wodach Jordanu, uczyniwszy nad nimi znak krzyża.

Gdy Maria miała dwanaście lat, opuściła rodziców i wyjechała do Aleksandrii. Przez siedemnaście lat prowadziła tam rozwiązłe życie, aż pewnego dnia przyłączyła się do pielgrzymów wyruszających do Jerozolimy na święto Podwyższenia Krzyża. Na miejscu, gdy chciała wejść do świątyni, jakaś niewidzialna siła zatrzymała ją na progu.

Przerażona, podniosła wzrok na wizerunek Matki Bożej i zrozumiała, że przeszkodą jest jej dotychczasowe życie. Szczerze pożałowała za grzechy i wtedy mogła już wejść do kościoła, by oddać cześć Krzyżowi. Usłyszała od Maryi zapowiedź, że odnajdzie pokój za Jordanem. Następnego dnia wyspowiadała się, przyjęła Komunię i przeprawiła się przez rzekę na pustynię. Żyła tam samotnie przez czterdzieści siedem lat, nie spotykając ani ludzi, ani zwierząt; wychudła, a jej włosy urosły i zbielały, ale – zgodnie z obietnicą – zaznała spokoju duszy.

Pewnego dnia spotkała mnicha Zozyma i poprosiła go, by za rok wrócił i udzielił jej sakramentu. Zozym dotrzymał słowa i przyszedł z Eucharystią nad brzeg Jordanu, lecz kobieta się nie zjawiała. Zasmucony modlił się, by mógł ją jeszcze zobaczyć, i martwił się, że nie ma łodzi, by przeprawić się na drugi brzeg. Wtedy Maria ukazała się po przeciwnej stronie rzeki, uczyniła nad wodą znak krzyża i przeszła po niej jak po suchym lądzie. Uradowany mnich chwalił Boga, a Maria przyjęła z jego rąk Komunię.

Po kolejnych dwunastu miesiącach Zozym znów udał się na pustynię, lecz znalazł już tylko wyschnięte ciało świętej pokutnicy. Pochował je, a w kopaniu grobu pomógł mu lew. Scenę ostatniej Komunii Marii Egipcjanki namalował m.in. Marcantonio Franceschini (1690), a jej śmierć na pustyni – Emil Nolde.