Wizje św. Julianny z Cornillon sprawiły, że w 1246 roku w diecezji Liège ustanowiono święto Bożego Ciała. W 1264 roku papież Urban IV rozszerzył je na cały Kościół.

Święto Bożego Ciała zawdzięcza swoje początki św. Juliannie, przeoryszy klasztoru na Mont-Cornillon w Liège. Już jako nastolatka miała widzenia, które dotyczyły ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszego Sakramentu. Ukazywała się jej tarcza księżyca w pełni, przecięta wzdłuż średnicy ciemną rysą. Pan objaśnił jej potem sens tego obrazu: księżyc oznaczał Kościół na ziemi, a ciemna smuga – brak w liturgii uroczystości poświęconej Ciału i Krwi Chrystusa.

Z władzami kościelnymi Julianna podzieliła się swoimi wizjami dopiero w 1230 roku. Rozstrzygające znaczenie miała przychylna opinia ks. Jacques’a Pantaléona, jednego z najwybitniejszych teologów w otoczeniu biskupa. W 1246 roku biskup Liège Robert de Thourotte na synodzie ustanowił w swojej diecezji uroczystość ku czci Najświętszego Sakramentu; po raz pierwszy obchodzono ją 5 czerwca 1249 roku.

Na cały świat katolicki święto rozszerzyło się kilka lat po śmierci Julianny, przede wszystkim za sprawą tego samego Jacques’a Pantaléona. Jako papież Urban IV bullą „Transiturus de hoc mundo” z 11 sierpnia 1264 roku wprowadził uroczystość Bożego Ciała w całym Kościele.

W Liège pamięć o św. Juliannie i narodzinach święta wciąż jest żywa. W sanktuarium jej imienia przechowywana jest zabytkowa monstrancja, a jej widzenia przedstawiają m.in. witraże.